لطیفه لطف خدا بود با خاک، که بود. دست­اَفشان می­رقصید از نگاهش آفتاب و ماه از پیراهنش به شب می­رفت. نامِ غیرت قبیله بود که پشت صد نگاه از بیرق دامنش می­شکست و هر خَرامش چشم­ها به دوزخ می­کشید، که گشوده و خفته می­خزیدند بر تنَش.

ـ مردی که زن خواهدَم کجاست؟ آن که او را بر او آشکار کنم. کیست که در رنج­بازی زمین، توان دویدنَش باشد؟ گندمی در آستین من است، مردی که بیابدَش، خواهدَم شناخت و آن که بیابد از دنیای کنون خواهد رفت.

واقعیت را عینیت ندانیم. دیدنی­های پیدا و پنهان فقط جزئی از واقعیت­اند که خیره­چشمانه عمری با آنها گذراندیم و دیده به سوی همه­ی واقعیت نگرداندیم. خرسندی از دیدار واقعیت در خیابان و خانه و خلوت، و سر فرو بردن در برفِ نیست «از پس پرده گفتگوی من و تو»، دیر نباشد که به چنگ صیاد پرده­اندازمان اندازد و دیگر «نه تو مانی و نه من».[1] محدود کردن واقعیت به «هست»ها، هستیِ واقعیت را مخدوش کرده و گذر انسان را به بن­بست می­کشاند. واقعیت جمع «هست»ها و «نیست»هاست ولی «نیست»هایی که بر هستی جهان و وجود انسان رنگ می­ریزند و با بوده­ها و نبوده­های اینان همراه می­شوند.